Στις μέρες που διανύουμε, στην οθόνη του υπολογιστή μας βρισκόμαστε απέναντι σε μια ροή εικόνων και κειμένων που άλλοτε μας ενημερώνουν κι άλλοτε μας παραπληροφορούν, άλλοτε μας τρομοκρατούν και άλλοτε μας καθησυχάζουν, άλλοτε, δε, υπόσχονται να κρατήσουν ζωντανή την ψευδαίσθησή μας ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κι όμως η πραγματικότητα έχει αλλάξει και αλλάζει κάθε μέρα. Το παρατηρούμε, το νιώθουμε, το ξέρουμε.

Το MOMus, συνεχίζοντας το «Resilience Project – Μαζί Ανθεκτικοί», διευρύνει την ανθεκτικότητά του και θέλει να επικοινωνήσει περισσότερο με όλους εκείνους που το έχουν ανάγκη.

Μοιραστείτε μαζί μας μια εικόνα που δημιουργείτε εσείς και που έχει καλλιτεχνική διάσταση, ως ανταπόκριση στις συνθήκες εγκλεισμού που βιώνουμε. Σκοπός δεν είναι απλά να δημιουργήσουμε με τον τρόπο αυτό κοινωνικά υποκατάστατα για την μοναξιά μας, ούτε απλά να περιφρουρήσουμε βασικές αξίες και κεκτημένα δικαιώματα, αλλά με αφορμή την ακραία και απροσδόκητη αυτή συνθήκη ανατροπής της καθημερινότητας που μας έχει επηρεάσει όλους/ες αδιακρίτως, να επαναπροσδιορίσουμε αξίες όπως η ελευθερία, η ισότητα, η δικαιοσύνη, ο ελεύθερος χρόνος, η αλληλεγγύη και η πρόσβαση όλων στα βασικά αγαθά της υγείας, της παιδείας και του πολιτισμού.

Σχολιάστε με μια δική σας φωτογραφία, ζωγραφικό σας έργο, σχέδιο ή άλλο εικαστικό μέσο που μπορεί να περιέχει εικόνα, animation, ήχο, κείμενο ή βίντεο, τον νέο, προσωρινό ελπίζουμε, τρόπο ζωής και επικοινωνίας μας. Δώστε το δικό σας τόνο και ας φτιάξουμε μαζί το ψηφιακό λεύκωμα των ημερών μας.

Βικτώρια Γεράκη

Βικτώρια Γεράκη

Aκρυλικά σε καμβά -(Αcrylics on cambas)-80x20 Kυκλαδίτικο Ειδώλιο-(Cycladic Figurines) Κίονας-(Pillar) Η πανδημία του κορονοϊού μας στέρησε τη φυσική μας παρουσία στα μουσεία και στους χώρους τέχνης. Καταφύγιό μας η ζωγραφική! Ελπίδα μας ο πολιτισμός της χώρας μας! Ένα απόσπασμα ενός ποιήματος με πολλαπλά μηνύματα: «Καταραμένε Έλληνα, όπου και να γυρίσω τη σκέψη μου μπροστά μου σε βρίσκω. Τέχνη, ποίηση, θέατρο, αρχιτεκτονική, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, δημοκρατία, ισονομία, ισοπολιτεία. Γιατί να σ’ αγγίξω; Για να αισθανθώ πόσο μικρός, ασήμαντος και μηδαμινός είμαι; Γιατί δεν μ’ αφήνεις στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;» Friedrich von Schiller (Γερμανός συγγραφέας-ποιητής)